ontheway

 .

.

ทุกข์มีไว้ให้เห็น  สุขมีไว้ให้เป็น

.

.

บนหน้ากระดาษในสมุดบันทึกเล่มเดิมที่ฉันพกติดตัวมีข้อความนี้เขียนไว้ด้วยหมึกแดง แถมด้วยอีกบางข้อความ...ตัวทุกข์ที่สุดคือ 'ฉันเป็นทุกข์' ความคิดที่ว่าตัวเองทุกข์ ทำให้ทุกข์ไม่จบไม่สิ้น...

ถ้าจำไม่ผิดฉันจดข้อความพวกนั้นไว้ตอนฟังท่าน ว.วชิรเมธี พระที่ฉันชื่นชมในแนวคิด พูดในรายการตาสว่างช่วงวันสงกรานต์ จดไว้เพื่อเตือนสติ แต่เอาเข้าจริงกลับลืม แล้วตกหลุมความทุกข์ที่ขุดไว้เอง

ขอบคุณทุกคนในเอนทรี่ก่อนจ้า บางคำแนะนำยังไม่ได้ลองใช้ แต่อยากบอกว่าแค่กำลังใจก็ช่วยได้มากมายแล้ว และขอบคุณฝ้ายเป็นพิเศษ ที่ทำให้นึกถึงประโยคที่ตัวเองจดไว้ขึ้นมา ตอนนี้สภาพจิตใจดีขึ้นมากแล้ว วันนี้ก็ออกไปทอดน่องท่องกรุงเทพฯ เพลิน ๆ  ต่อไปคงต้องคอยเตือนตัวเอง 

...

เวลาความทุกข์มา อย่ากอดมันไว้เป็นของตัวเอง ให้มองและทำความเข้าใจ  

ชีวิตคงคือความทุกข์อย่างที่พระพุทธเจ้าบอกจริง ๆ

แล้วเราแสวงหาความสุขกันทำไมนะ

เพื่อหลอกตัวเองแล้วพยุงชีวิตที่เบาหวิวนี้ต่อไปให้ได้ตลอดรอดฝั่งน่ะเหรอ

...

เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกว่าชีวิตช่างยากเย็น

คิดถึงอดีต มองไม่เห็นอนาคต อยากอยู่กับปัจจุบันให้ได้ แต่ก็มีแต่เรื่องให้ทุกข์ท้อใจ

รู้ว่ามองตัวเองมากเกินไป รู้ว่าใส่ใจกับอารมณ์ความรู้สึกมากเกิน ถ้าวางเฉยซะบ้างคงไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้

แต่ระหว่างการรู้กับการทำให้ได้มันก็มีช่องว่างที่ก้าวข้ามไม่พ้น ไม่พ้นซักที

บางครั้งอยากหายตัว ไม่ได้อยากตาย แค่อยากหายตัว

การตายมันเจ็บปวดเกินไป เราไม่เข้มแข็งพอจะเผชิญ และถ้าจะมีซักคน ก็ไม่อยากให้ใครคนนั้นทุกข์กับความทรงจำที่มีภาพของเราอยู่

เลยแค่อยากหายตัวไป เหมือนไม่เคยมีอยู่และจะไม่มีอยู่อีก กลายเป็นความว่างเปล่า

...

แต่ทุกอย่างก็ต้องดำเนินต่อไป นั่นคือสิ่งที่จริงที่สุดสินะ

อยากปลดวางสัมภาระหนักหน่วงลงให้หมด

(เพลง from now on โดยบัวหิมะค่ะ ไม่ได้ฟังหลายปีแล้ว แต่รู้สึกว่ายังเพราะอยู่ดี)

edit @ 21 Jun 2008 10:50:06 by ระหว่างทาง

ทางรถไฟลอยฟ้า

บ่ายสองโมงยี่สิบห้ารถไฟมารับเราที่เดิม ผู้โดยสารหลายคนเมื่อขึ้นรถได้ก็เริ่มหลับเพราะความอ่อนเพลีย แต่พอถึงถ้ำกระแซทุกคนก็ยังตื่นเต้น ลุกขึ้นมาถ่ายรูปให้บรรยากาศบนรถไฟคึกคัก

เวลาที่ทุกคนรอคอย 

edit @ 16 Jun 2008 23:19:35 by ระหว่างทาง

edit @ 16 Jun 2008 23:32:23 by ระหว่างทาง