ontheway

......................................................................................................

 

คิด ๆ

คิดมาตั้งแต่ปีก่อนตอนพระจันทร์ยิ้ม ตอนวันพระจันทร์ใกล้โลก มองเห็นได้ดวงโต ๆ

คิดว่านี่อาจเป็นกุศโลบายของใคร ที่อยากให้เราเลิกหมกมุ่นแต่กับเรื่องวุ่น ๆ ประสามนุษย์ และ

แหงนมองฟ้าบ้าง

18 พฤศจิกา ลางาน

ค่ำวันที่ 17 นั่งรถออกจากรุงเทพฯ กลับบ้านอยุธยา

หนึ่งคือเพื่อผลาญวันลาพักร้อนที่มีอยู่ให้หมด

สองคือเผื่อจะได้เห็นฝนดาวตกลีโอนิดส์

.

อยุธยาหนาวแล้ว

ราวเที่ยงคืนออกมายืนที่สนามหญ้าหน้าบ้าน

ลมพัดแรง แหงนมองฟ้าเห็นดาวรางเลือน

คืนเมฆมากอีกคืนหนึ่ง

ฟ้าสีไม่ดำจัด ออกเรื่อแดงเหมือนมีไฟเมืองส่อง

.

ตอนเย็นน้องซึ่งมาจากกรุงเทพฯ เหมือนกันถามว่าจะได้เห็นฝนดาวตกไหม

เราว่าไม่รู้สิ จะรู้ได้ไง เห็นก็ดี ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร

.

กลับเข้าบ้าน นอนเก็บแรง ตั้งนาฬิกาปลุกตี 4 เค้าว่าตี 4 กว่าถึงตี 5 มีดาวตกหนาแน่นสุด

ยังไม่ตีสี่ดีน้องก็มาปลุกแล้ว ออกมาหน้าบ้าน

มองฟ้าดูลาดเลา

ยิ่งกว่าเมื่อหัวค่ำอีก เมฆสีอมแดงลอยเต็มฟ้า

เห็นดาวเป็นบางครั้ง ดวงสองดวงผ่านช่องว่างของเมฆก่อนลับหายเมื่อเมฆลอยเคลื่อน

.

ฟ้าสอนว่าอย่าตั้งความหวัง ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

และมนุษย์ไม่ได้ยิ่งใหญ่จนควบคุมทุกอย่างได้ดังใจ

.

ลมหนาวพัดแรง ฉันยกเก้าอี้จากบ้านออกมาตั้ง แล้วนั่งมองฟ้าหนาเมฆ

ลมแรงพัดเมฆเคลื่อนตัว

อาจพัดดาวให้ตกลงมาบ้าง

.

ฟ้าสอนว่าความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

.

เมฆลอยเคลื่อนไม่หยุดนิ่ง

ห่มคลุมแน่นแล้วแหวกช่องน้อย

สักพักก็ไหลไปรวมกันอยู่รอบ ๆ ตรงขอบฟ้า

ฟ้าไม่ดำจัด แต่เปิดช่องว่างตรงกลางให้เรามองเห็นดาวแล้ว

ดาวไถและดาวเต่าเคลื่อนที่ ย้ายไปในตำแหน่งต่างจากหัวค่ำ

น้องสาวยกเก้าอี้ตามออกมานั่งด้วย

เล็งทำเล หาที่มองดาวเห็น

พอเราเงียบเสียงคุย

ดาวก็ลากเส้นยาวบนฟ้า

.

น้องพอใจที่ดาวตกดวงเดียวนั้น

ลากเก้าอี้กลับเข้าบ้านนอน 

ส่วนฉันยังคงนั่งต่อ มองเมฆลอยไปเรื่อย ๆ

มองฟ้าเปลี่ยนแปลง

นึกครึ้มใจอยากนั่งจนเช้าเหมือนกัน

แต่ทนหนาวไม่ไหว 

.

เก็บดาวตกได้เจ็ดดวง จากเวลาตี 4 ถึงตี 5 กว่า

บางดวงอ่อนจาง บางดวงสว่าง บ้างลากแสงยาว บ้างก็วูบผ่านเพียงสั้น ๆ

เจ็ดดวงไม่มาก

แต่จะมีสักกี่หนที่เราลากเก้าอี้ออกมาอาบลมหนาว แหงนมองฟ้า เมฆ ดวงดาว ตอนตีสี่

.

เป็นกุศโลบายของใครกันอีกนะ

 

 

 

 

............................................................................... 

อ่านหนังสือจบติดต่อกันหลายเล่ม

- ชีวิตที่เก้าของหลุยส์ ดรากซ์

  ลิส เจนเซน เขียน สุเมธ โพธิโสภณ แปล สนพ. บลิส พับลิชชิ่ง

- ยาขอบกับครอบครัว

  กิตติพล สรัคคานนท์ เขียน สนพ. ระหว่างบรรทัด

- เจ้าชายน้อย ฉบับหนังสือภาพ

  สนพ. กำมะหยี่ (จำชื่อคนเขียนและวาดและแปลเวอร์ชั่นนี้ไม่ได้อะ)

- จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น

  เจ ดี ซาลินเจอร์ เขียน ปราบดา หยุ่น แปล สนพ.ไลท์เฮาส์ 

- ที่เกิดเหตุ

  วรพจน์ พันธ์พงศ์ เขียน สนพ. โอเพ่นบุ๊ค

ยังชอบเจ้าชายน้อย รวมทั้งเวอร์ชั่นนี้ เล่มอื่น ๆ มีส่วนชอบ แต่ยังไม่ถึงกับชอบมาก ๆ เหมือนอ่านแล้วอินเป็นบางส่วน แต่ภาพรวมเป็นการอ่านเอาเรื่อง

รู้สึกแปลก ๆ กับหนังสือสองเล่ม คือที่เกิดเหตุ และ จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น

ไม่ใช่แปลกในแง่ว่าหนังสือดีหรือไม่ดี

แต่เป็นความรู้สึกขณะอ่าน อ่านแล้วถอยออกมามอง

ที่เกิดเหตุ หยิบเอามาอ่านในปีนี้ 2552 ขณะที่ผู้เขียนลงพื้นที่ภาคใต้ ขณะเหตุการณ์คุกรุ่น ปี 2549 อ่านแล้วถอยออกมาคิดถึง ว่าถ้าเราอ่านหนังสือเล่มนี้ตอนออกใหม่ ๆ (น่าจะปี 50 ถ้าจำไม่ผิด) จะรู้สึกแบบไหน แล้วตอนนี้ล่ะ เราเห็นอะไรในเหตุการณ์ความไม่สงบภาคใต้ต่างไปจากเดิมบ้างหรือเปล่า หรือองค์ความรู้ความคิดก็เท่า ๆ เดิม แถมความรู้สึกถึงความทุกข์ยาก ความไม่สงบสุขยังจืดจางไปอีก เราเริ่มเห็นมันเป็นเรื่องธรรมดาแล้วหรือยัง เราลืมไปหรือยังว่า เหตุการณ์มันยังไม่สงบ

จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น เล่มนี้รู้สึกว่าหยิบมาอ่านผิดเวลา เพื่อน ๆ เราที่เรียนวิชาเอกภาษาอังกฤษ จะได้อ่านเรื่องนี้ตอนเรียนปีสามหรือสี่ ซึ่งเราว่าถ้าอ่านช่วงนั้น หรืออย่างน้อยสมัยเพิ่งเรียนจบ เพิ่งเจอโลก เพิ่งหางานทำ น่าจะอินกับอารมณ์ตัวละครกว่า อ่านตอนนี้เข้าใจ แต่มันกลายเป็นความเฉยชาอย่างประหลาด ความรู้สึกพวกนั้นมันผ่านไปแล้ว

แต่เล่มหลังนี่อยากลองอ่านอีกเวอร์ชั่นนึง รู้สึกสะดุด ๆ กับสำนวนแปลของปราบดาอยู่หน่อย ๆ อะ

 

(สะกดชื่อเฉพาะผิดตรงไหนขอโทษด้วยค่า เขียนเหมือนบันทึกไว้ หนังสือไม่ได้อยู่กับตัวเลยไม่ได้ค้นมาเทียบดู เห็นผิดพลาดตรงไหนบอกได้ค่ะ)