................................................................................................
บางครั้งฉันก็ไม่ได้ยืนได้ด้วยตัวเอง
แต่เป็นเพราะความรัก
ความหวังดี
ความเชื่อมั่น
จากคนรอบตัว
.
ปราศจากสิ่งเหล่านั้น
ฉันก็ล้มเอาได้ง่ายดาย
.
ในวันที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับเพื่อนเท่าวัยเรียน
ในวันที่หมดความเชื่อมั่น
ฉันเพิ่งคิดขึ้นมาว่า
ความจริงฉันคงไม่ได้มีดีอะไรเลย
.
ที่ฉันอุตส่าห์ก้าวมาได้ถึงตอนนี้
เพราะฉันมีเพื่อนที่ดี
เท่านั้นเอง
.
.
.
.
.
กลางเมืองฝนปรอย
เมฆเทาลอยลิ่ว
ใจปลิว
คิดถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
.
.
*หัวค่ำบนรถเมล์ วันลมแรง และใจลอย
..............................................................................................................
เธอขึ้นรถเมล์ไปแล้ว
แต่เขายังยืนยิ้มอยู่
เด็กหนุ่มคนนั้น
.
รอยยิ้มหลากอารมณ์
รัก เอ็นดู อิ่ม เขินอาย
ไม่รู้สิ
ที่แน่นอนคือมีความสุข
.
และทำให้ฉันไพล่คิดถึงรอยยิ้มของใครบางคน
รอยยิ้มแบบเดียวกัน
เขาคงเคยมอบให้ใครคนหนึ่ง
เนิ่นนานมาแล้ว
.
รอยยิ้มแบบเดียวกันนั้น
ที่ฉันคงไม่มีวันได้รับ
.
กาลเวลาพรากหลายอย่างไปจากเรา
เติบโต เรียนรู้ เจ็บปวด ยอมรับ
และโดยไม่รู้ตัว
เฉยชา
.
บางความรู้สึกเกิดขึ้นได้ ณ วัยหนึ่งเท่านั้น
และเมื่อมันไม่เกิดในเวลานั้น
ก็เลิกหวังได้เลยว่ามันจะเดินทางมาถึงเรา
.
ตลอดกาล
ผ่านแล้วผ่านเลย
.
รอยยิ้มนั้นผ่านไปแล้ว
ไม่มีทางเกิดขึ้น และไม่มีวันจบลง
ด้วยเหตุผลเดียว
มันผ่านเลยไปแล้ว
เลยช่วงวัยและเวลา
.
ด้วยรอยยิ้มของคนอื่น
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันร้องไห้บนรถเมล์
.
