ควรออกตามหา หรือเฝ้ารอ
posted on 30 Mar 2008 23:59 by ohnaam in Movie(เอนทรี่นี้เล่าเนื้อหาบางส่วนของภาพยนตร์เรื่อง My Blueberry night จ้า ...บางส่วนอาจคลาดเคลื่อนไปบ้าง ต้องขอโทษด้วย เพราะเขียนหลังจากดูแค่รอบเดียว)
ร้านนั้นมีบลูเบอร์รี่พาย ฉันไม่ได้สังเกตว่ามันเหลืออยู่กี่ชิ้น หลังจากสั่งเค้กดาร์กช็อกโกแลต ฉันกลับไปนั่งที่โต๊ะ ไม่มีเหตุผลพิเศษในการสั่งเค้กชิ้นนี้ อาจแค่ชอบ อาจแค่อยากลอง อาจแค่เชื่อว่าจะถูกใจ อาจ...เป็นแค่ความรู้สึกบางอย่างในตอนนั้น
...
เจอเรมีเป็นเจ้าของร้านกาแฟเล็ก ๆ ในนิวยอร์ก มีลูกค้ามาฝากกุญแจไว้กับเขามากมาย ฝากไว้ให้ใครอีกคน อาจเป็นเพื่อน หรือคนรักที่เลิกรา บางดอกมาคนมารับไปในสองสามวัน บางดอกต้องรอถึงสองสามอาทิตย์ แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ที่เดิม ในโหลแก้วบนเคาน์เตอร์ ไม่มีใครมารับไป
อาลิซาเบธ (ลิซซี) คือหนึ่งในหลายคนที่เดินเข้ามา หลังจากถามถึงคนรักแล้วรู้ความจริงว่าเขามีคนใหม่ เธอฝากกุญแจไว้กับเจอเรมี หวังว่าวันหนึ่งคนรักของเธอจะมารับมันกลับไปไขห้อง ก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง เพียงแต่เธออาจต่างจากคนอื่น ๆ ตรงที่ได้นั่งลง คุยกับเจ้าของร้านหนุ่มถึงเบื้องหลังกุญแจหลาย ๆ ดอกซึ่งเขายังคงเก็บไว้
หนึ่งในกุญแจหลายดอกนั้นเป็นของเจอเรมี่เอง เขาเคยให้มันกับหญิงสาวคนหนึ่งผู้ชอบสะสมกุญแจและชอบดูตะวันตกดิน แต่เพราะชอบอย่างหลังมากกว่า เธอจึงเดินจากเขาไปในวันหนึ่ง
ลิซซีถามเขาว่าทำไมไม่ออกตามหาเธอ
...ตอนเด็กแม่ของเจอเรมีชอบพาเขาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ โดยบอกว่าถ้าพลัดหลงกันให้เขารออยู่ตรงที่เดิม แล้วแม่จะกลับมาหาเจอเอง
ครั้งหนึ่งเขาพลัดหลงกับแม่ เขารออยู่ตรงที่เดิม
...แล้วแม่หาคุณเจอไหม ลิซซีถามเขา
...แม่หาเขาไม่เจอ เพราะหลงทางเหมือนกัน
...
บลูเบอร์รี่พาย
เจอเรมีทำบลูเบอร์รี่พายไว้ทุกวัน ขนมบางอย่างในตู้เดียวกันขายหมดทุกคืน อีกบางอย่างเหลือสองสามชิ้น มีแต่บลูเบอร์รี่พายที่ไม่มีใครสั่ง ไม่ใช่ความผิดของใคร และไม่มีเหตุผลใด ๆ ก็แค่ไม่มีคนเลือกเท่านั้น
ไม่รู้กี่คืนที่ลิซซีเข้ามาสั่งบลูเบอรรี่พายที่เหลืออยู่เต็มถาดนั้น แต่แล้วคืนหนึ่งเธอก็หายตัวไป
...
สามร้อยวัน กับระยะทางห่างหลายพันไมล์ และบาดแผลในใจ
คนหนึ่งออกเดินทาง อีกคนอยู่ตรงที่เดิม
...
ฉันเดินออกจากโรงหนังสกาลา น้ำตาจากหลายอารมณ์เหือดไปแล้ว แดดอ่อนลง ลมบ่ายแก่ของฤดูร้อนเย็นสบายกว่าที่คิด และแสงก็สวยงาม ฉันเดินไปพร้อมเพื่อนคนเดิม เข้าร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง พูดคุยตามประสาก่อนแยกย้าย
ฉันบนเส้นทางกลับบ้านคนเดียวนึกสงสัยว่า กำลังหลงทางระหว่างออกตามหาใครบางคน หรืออยู่ระหว่างรอคอยให้มีคนเดินทางมาพบ
...ไม่มีคำตอบให้ตัวเอง ไม่รู้กระทั่งว่า ควรเป็นฝ่ายออกตามหา หรือเฝ้ารอ
.
.
My Blueberry night เป็นภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของ หว่องกาไว ใครสนใจไปชมได้ที่โรงภาพยนตร์สกาลาค่ะ
edit @ 31 Mar 2008 00:48:04 by ระหว่างทาง
ถ้าเป็นเราคงอยู่ที่เดิม แต่อาจจะไม่ได้เฝ้ารอ (มั้ง)
แต่คิดว่าคงไม่ตามหาแน่นอน เพราะไม่รู้ว่าจะตามได้
อย่างไรแบบนั้น .. ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโชคชะตาทำงานไป
ไว้หาโหลดหนังเรื่องนี้มาดูดีกว่า
. . .
ไม่เจ๊อะกันนาน คิดถึงจังเล้ยยยยยย
หายยุ่งรึยังคะ จนมีงานหนังสือแล้วเนี่ยอ่ะคะ
#1 By moodee on 2008-03-31 00:50