ontheway

เป็นครั้งที่สองที่รู้สึกว่า แคนเป็นเครื่องดนตรีที่มีเสียงเศร้าเหลือเกิน

            เวลาน่าจะเกือบสี่ทุ่มแล้ว และคงเพราะเป็นวันจันทร์ อนุสาวรีย์ชัยฯ จึงมีคนไม่พลุกพล่านเท่าที่คิด สะพานลอยทอดยาวรอบอนุสาวรีย์ ชีวิตผู้คนเคลื่อนที่เดินทางผ่านไป

ฉันไม่ชอบคนเยอะ แต่ก็ชอบอนุสาวรีย์ชัยฯ ด้วยบางเหตุผลคล้ายกับที่ชอบกรุงเทพฯ  ชีวิตผู้คนหลากหลายรวมกันอยู่ที่นี่ และมันคงเป็นเหตุผลให้ฉันชอบเดินหรือนั่งรถเมล์ แล้วมองออกไปสองข้างทาง ดูละครชีวิตของผู้คน

ร้านค้าบางร้านยังเปิดไฟสว่าง บางเจ้าเตรียมตัวเก็บของ พนักงานออฟฟิศ นักเรียน นักศึกษา คนเก็บขยะ คนจรที่จับจองที่ว่างริมทางต่างเตียงหลังใหญ่เริ่มต้นเดินทางข้ามผ่านอีกวัน

และนั่นวณิพก เจ้าของเสียงแคนที่ฉันพูดถึง

คุณยายผมสีดอกเลาตัดสั้นเป็นฝ่ายนั่งยอง ปากแดงด้วยหมาก มือข้างหนึ่งกุมเข่า ข้างที่เหลือถือแก้วน้ำพลาสติกที่เคยเป็นสีขาว ที่ยืนอยู่ข้างหลังคือคุณตา กำลังบรรเลงเพลงแคนพร้อมขยับตัวตามจังหวะ

เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกว่าบางอย่างอยู่ผิดที่ผิดทาง

และนั่นคงเป็นสาเหตุให้เพลงแคนจังหวะคึกคักที่คุณตาตั้งใจบรรเลงฟังเศร้าสร้อย

พยากรณ์อากาศบอกไว้ว่า วันนี้หลายที่จะมีฝนเยอะไม่เว้นกรุงเทพฯ แต่เอาเข้าจริง กลับไม่หนักหนาไปกว่าหลายวัน ฝนหยุดนานแล้วในเวลาที่ฉันเดินไปบนสะพานลอย มองขึ้นไปเลยผ่านเส้นทางรถไฟฟ้าที่ทอดคดโค้งเหนือหัว ฟ้าหลังฝนครั้งนี้ไม่มีเมฆ แต่กลับดูขมุกขมัว

พี่ชายคนงานก่อสร้างสองคนเดินนำหน้าฉัน หนึ่งในนั้นหย่อนเงินลงกระป๋องแล้วยกมือไหว้ท่วมหัว ฉันที่เดินตามห่างออกมา เดาไม่ออกว่าใจเขาคิดอธิษฐานอะไร มองเผิน ๆ คล้ายเขาไหว้สองตายาย ที่อาจเป็นคน ‘บ้าน’ เดียวกัน

เพลงแคนของคุณตายังบรรเลงต่อไป เพลงที่ฉันไม่รู้จัก แต่กลับทำให้เศร้าจับใจ

ฟ้าหลังฝนวันนี้ไม่ใสเหมือนหลายครั้ง พระจันทร์ครึ่งดวงซีดจาง ฉันถอนหายใจยาว แล้วนึกถึงบางที่ไกลออกไป