ontheway

บางคนบอกว่าฉันพาฝนมาด้วย

ฝนตกแทบจะตลอดเวลาในช่วงหกวันที่ฉันอยู่เชียงใหม่

เป็นเวลายาวนานที่สุดแล้วที่ฉันอยู่ที่นั่น

และเป็นครั้งแรกที่อยู่ในช่วงเวลาของฝน

วันแรก ๆ ในเมือง

ก่อนหลับไปพร้อมเสียงฝนฉันจะตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อจะออกไปเดินตลาดตอนเช้า

แต่สิ่งที่รอรับฉันในเช้าวันใหม่คือสายฝนที่ตกพรำชวนให้นอนต่อ

กว่าจะได้ไปหาปาท่องโก๋กาแฟใส่ท้องก็สาย ๆ

ตอนที่ฝนยังไม่หยุดแต่ซาเม็ดลงแล้ว

ช่วงวันหลัง ๆ ฉันเลยไม่ตั้งนาฬิกา

ปล่อยให้อากาศชื้น ๆ ปลุกเอง

ในเช้าแบบนั้นบรรดาแมวทั้งสิบสามตัวของเกสต์เฮาส์จับจองมุมต่าง ๆ งีบหลับ

อากาศสบายขนาดนั้นใครจะอดใจไหว

แต่ยังมีแมวหนุ่มตัวหนึ่งมาวุ่นวายกับเราเสมอ

แมวสีส้มอารมณ์สุนทรีที่เข้ามาสำรวจห้องของเรา

แมวหนุ่มผู้อยากรู้อยากเห็น  ไม่เคยอยู่นิ่ง

และชอบนั่งมองเม็ดฝน

ซึ่งถ้ามันเป็นคนฉันคงหลงรักไปแล้ว 

ถ้าถามว่าฉันทำอะไรตลอดหกวันในเชียงใหม่

ฉันเองก็ยังตอบไม่ค่อยได้เหมือนกัน

ฝนตกแทบจะในทุกที่ที่เราไป 

ทั้งบนดอยอินทนนท์ ดอยสุเทพ

หรือในเมือง 

ฝนตกตอนเช้า ฝนตกตอนบ่าย

ฝนตกตอนสาย ฝนตกตอนค่ำ

สุดท้ายแล้ว

ดูเหมือนฉันจะใช้เวลาไปกับการนั่งมองฝนมากที่สุด

และเรียนรู้ว่า ทั้งที่เป็นฟ้าเดียวกัน

แต่ท้องฟ้าก่อนและหลังฝนของเชียงใหม่กลับต่างจากกรุงเทพฯ ลิบลับ

และกลิ่นในอากาศก็หอมกว่ากันเป็นไหน ๆ

แปลกดีที่ฉันเจอรุ้งถึงสองครั้งในช่วงเวลาหกวันนี้

ทั้งที่อยู่กรุงเทพฯ ต้องใช้เวลานานปีกว่าจะได้เจอ

รุ้งอ้วนจางโค้งข้ามภูเขาและทำให้ฉันยิ้มออกมา

เป็นความสุขเลือนรางที่มาเยือนเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ

แต่ความสุขก็คือความสุขอยู่ดี 

ฉันมาทำอะไรที่เชียงใหม่นะ 

มานับเม็ดฝน

ถ่ายรูปแมว 

และหาโอกาสเจอรุ้งล่ะมั้ง

(ให้เครดิตไว้หน่อย หกภาพบนมาจากเรจีนาเกสต์เฮาส์ค่ะ อยู่หลังวัดเกตการาม เป็นเกสต์เฮาส์ที่ไปพักประจำด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่าอยู่ใกล้ตลาด และให้อารมณเหมือนอยู่บ้านญาติ ไม่มีแอร์ไม่มีทีวี แต่มีต้นไม้เขียว ๆ มีลมแม่น้ำพัดเข้ามาทางหน้าต่าง และมีแมวมากมาย ล่าสุดฉันเพิ่งพบว่า ตอนฝนตก ที่นี่ยังทำให้ฉันคิดถึงสมัยเด็กตอนอยู่กับยาย)

edit @ 25 Oct 2008 18:24:00 by ระหว่างทาง