ontheway

แก 

บ่ายโมงกว่า วันที่สองของการเดินทาง ฉันนั่งมองโปสเตอร์วันไปรษณีย์โลกสองแผ่นซึ่งแปะอยู่บนผนังอมฝุ่นเหลืองในที่ทำการไปรษณีย์ของเมืองห้วยทราย ประเทศลาว เวลาพักแบบนี้เจ้าหน้าที่คงกลับบ้านช่อง ฉันรู้อยู่แล้วแต่ในเมื่อไม่มีอะไรให้ต้องรีบเลยนั่งเรื่อยเปื่อย รอส่งโปสต์การ์ดสองใบที่เพิ่งวาดเองสด ๆ ร้อน ๆ พลางนั่งมองโปสเตอร์สองแผ่นที่ว่าบนผนัง...โปสเตอร์สีน้ำเงินเข้มรูปดวงดาว 

แสงสุดท้ายที่เชียงของสวยอย่าบอกใคร...แล้วชั้นบอกแกทำไม ฮ่า ๆ ๆ 

บ่ายสี่โมงกว่า ๆ ของวันแรกชั้นออกเดินอีกครั้ง กะว่าจะไปหามื้อเย็นกินในตลาด แต่เพราะบรรยากาศริมน้ำท่าทางจะดูเข้าท่าดี แทนที่จะใช้ถนนสายกลางฉันเลยลงไปเดินริมน้ำแทน ฉันชอบการสร้างทางเดินริมน้ำแทนที่จะให้เป็นถนนรถแล่นหรือพื้นที่ส่วนตัวของบ้านคนและร้านอาหารไปซะหมดแบบเดียวกับในอยุธยาบ้านของฉัน บรรยากาศดี ๆ น่าจะมีไว้แบ่งปันกันมากกว่าจริงไหม 

ทางเดินเลียบแม่น้ำโขงของเชียงของไม่พลุกพล่านแต่ไม่เงียบเหงา ตลอดทางมีคนมาวิ่งออกกำลังบ้าง ปั่นจักรยานบ้าง ตั้งวงนั่งดื่มกันก็มี หรือจะเป็นวงตะกร้อก็มีให้เห็น จากถนนเลียบแม่น้ำซึ่งอยู่สูงขึ้นมานี้ยังมีบันไดให้เราเดินลงไปได้จนใกล้ชิดแม่น้ำ และนั่นเป็นสิ่งแรกที่ฉันทำเมื่อออกจากเกสต์เฮาส์...เดินลงไปให้ใกล้แม่น้ำที่สุด

 ฝั่งลาวน่าหลงใหลใต้แสงแดดสีส้ม 

แม่น้ำโขงตรงนั้นไม่กว้างใหญ่จนหน้ากลัว มองตรงไปเป็นฝั่งลาว เห็นบ้านเรือน วัด และรถแล่นไปมา บางจุดมีควันไฟถูกจุดขึ้น อาจเพื่อไล่ความหนาวของค่ำคืนที่กำลังจะมาถึงก็ได้ ทิวทัศน์ตรงหน้าอาบแสงอาทิตย์ใกล้ลับฟ้าสีส้มเข้มดูอบอุ่นชวนหลงใหล ฉันกดชัตเตอร์ไปหลายรูปก่อนฉุกคิดขึ้นได้ว่า ฉันถ่ายแต่ภาพฝั่งลาว ตั้งแต่มาถึง ในกล้องแทบไม่มีรูปเชียงของเลยด้วยซ้ำ  

Very beautiful !  

นักท่องเที่ยวสาวญี่ปุ่นคนหนึ่งพูดขึ้นกับภาพฝั่งลาวที่อยู่ตรงหน้าขณะเดินลงมาตามบันได ฉันรู้โดยสันชาตญาณว่าเธอคงไม่ได้พูดกับใครอื่นแน่จึงตอบรับ แต่วูบหนึ่งในใจก็รู้สึกน้อยใจแทนเชียงของ นอกจากเป็นเมืองผ่านของการเดินทาง ยังเป็นเมืองผ่านให้คนส่งความรู้สึกดี ๆ ถึงที่อื่น ๆ อีก วันนั้นฉันเลยคิดว่าน่าจะข้ามไปฝั่งลาวดู  

ฉันอยากจะมองมายัง ‘แผ่นดินของเรา’ บ้าง 

สายวันที่สองเมื่อเช็กว่าพาสปอร์ตอยู่ในกระเป๋าเรียบร้อยฉันก็ออกเดินยาวอีกครั้งไปยังท่าเรือบั๊ก เจ้าหน้าที่ตม.ไทยดูใจดี ตรวจพาสปอร์ตไปก็ยิ้มไป เขาถามฉันพอเป็นพิธีว่าจะไปไหน ฉันก็ตอบไปพอเป็นพิธีว่า “ไปเดินเล่นค่ะ เดี๋ยวก็กลับ”  อืม... มาคิดดูตอนนี้ ฉันว่ามันเป็นคำตอบที่ฟังน่าหมั่นไส้ดีพิลึก 

ฉันเดินมึนงงตามเรื่องไปลงเรือซึ่งไม่ได้มีท่าให้ลงเป็นกิจจะลักษณะอะไร มีแค่เต็นท์หลังหนึ่งตั้งบนลานดินไว้เก็บค่าโดยสารคนล่ะสามสิบบาท เลยลงไปเป็นเรือหางยาวจอดเรียงรายรอรับผู้โดยสาร เวลาสายโด่งแบบนี้ไม่ค่อยมีใคร ผู้โดยสารไม่ทันเต็มลำเรือก็ออกแล้ว  

เป็นครั้งแรกนะที่ฉันเดินทางไปประเทศอื่นโดยเรือ ถึงจะเป็นเรือข้ามฟากลำน้ำที่ไม่ได้กว้างใหญ่ก็เถอะ แต่การเดินทางไปบนสายน้ำที่เรามองเห็นขอบเขตของทั้งสองดินแดนได้ ก็ทำให้ฉันรู้สึกขึ้นมาระหว่างล่องเรือว่า มันแปลกดีที่แม่น้ำแค่สายเดียวแบ่งแยกคนออกเป็นสองฝั่ง ทำให้คนแตกต่างกันได้ ฝั่งนี้แผ่นดินฉัน ฝั่งนั้นแผ่นดินเธอ 

edit @ 4 Jan 2009 00:55:33 by ระหว่างทาง