ontheway

ปลายปี 51  ช่วงเวลาที่ฝนยังไม่จากเราไป

ฉันอยู่ระหว่างเดินทาง เดินด้วยสองเท้าตามตรอกซอกซอยของเมืองลำปาง

ขณะจด ๆ จ้อง ๆ หามุมถ่ายภาพบ้านเสานัก ได้ยินเสียงเพื่อนเรียก

"มาถ่ายนี่สิ"

เพื่อนชี้บางอย่างตรงริมรั้วบ้านหลังหนึ่ง

มองไกล ๆ ไม่เห็นว่าคืออะไร เข้าไปใกล้ก็ยังยากที่จะเห็น

ริมรั้วประดับดอกไม้ขาว มีใยแมงมุมขึง

ผีเสื้อสีขาวตัวหนึ่งอยู่ตรงนั้น พยายามขยับปีกสุดกำลัง

แต่ดูจะไร้ความหมาย

หลังเสียงชัตเตอร์ที่ดังขึ้นครั้งหนึ่งเพื่อบันทึกภาพนี้

เราคุยกันว่าควรทำยังไงกับผีเสื้อดี

อยู่ ๆ เราก็เข้าไปมีส่วนตัดสินชะตาชีวิตผีเสื้อที่ยังคงขยับปีกเอาเป็นเอาตาย

มนุษย์มักคิดซับซ้อนเสมอ

แค่วัฐจักรชีวิต

ชีวิตหนึ่งสูญไปเพื่อต่ออีกชีวิต

ชีวิตผีเสื้อต่อชีวิตแมงมุม

แต่สุดท้ายเราตัดสินใจเกี่ยวใยแมงมุม

ผีเสื้อขยับปีก

ลำบากนิดหน่อยในตอนแรก

แต่สุดท้ายก็โบยบินไร้พันธนาการ

ในแสงแดดขมุกขมัวของฟ้าเกลื่อนเมฆ

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นตอนนั้นเองว่า

มีผีเสื้อสีขาวอีกตัวบินวนเวียนอยู่ไม่ห่าง

ทั้งคู่โบยบินไปด้วยกัน

บินไปพร้อมความคิดและความรู้สึกซับซ้อนของฉัน