ontheway

เชื่อเถอะคะ ว่าต้องมีสักวันที่เราจะได้รอยยิ้มนั้น อาจจะไม่ใช้คนที่เราหวัง แต่ สักวันรอยยิ้มปริศนานั้นจะเดินทางมาหาคุณ

คนคนที่ทำให้เรายิ้มได้ จะอยู่ที่ไหนกันน๊าาา
อิอิ แต่ตอนนี้ยิ้มให้กะตัวเองก่อนน๊อออ....

สักวันจะเป็นของเราคับ

ไม่ได้มาเลาะๆเล็มๆในอินเทอร์เน็ตนานเชียวค่ะ
คิดถึงนะคะ
แฮ่ะๆ อยากแวะมาบอกคำนี้

ฉันชอบแอบดูผู้คนตรงป้ายรถเมล์หล่ะค่ะ
แต่คนข้างตัวบอกว่าฉันไม่ค่อยระวังตัว เหม่อๆ
ดูช่างน่าอันตรายกับการใช้ชีวิตในกรุงเทพ
อืม เวลาไปส่งคนข้างตัวเดินทางไปไหนไกลๆ
...ฉันมักจะหงุดหงิดหล่ะค่ะ
โกรธโน่นโกรธนี่ พาลเกเรสารพัด ไม่น่าดูเลยเชียว
จนมีครั้งหนึ่งมีคนตัดพ้อว่า
..นี่ถ้าพี่เกิดอุบัติเหตุตายไป ท่าทางจะจำได้แต่หน้าตูดๆของหนูนะเนี่ย

ดิฉันว่ารอยยิ้มเหมือนดอกไม้
บอกไม่ได้หรอกว่ายามแรกผลิหรือขณะที่เบ่งบานเต็มที่สวยกว่ากัน
เราผ่านวันคืนเหล่านั้นมาเพื่อจะมีวันนี้

ยิ้มยามเยาว์นั้นสวยดี
แต่ยิ้มยามนี้ ยามที่รู้จักชีวิตพอควร
...ก็ใช่ว่าไม่งดงาม

^
^
คุณจูน

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
ได้คอมเมนต์ดี ๆ เสมอ

อ่านแล้วรู้สึกบอกไม่ถูก
กระทบใจ...มั้ง

บางครั้งเราหมกมุ่นกับบางอารมณ์เกินไป
ลืมปัจจุบัน ลืมภาวะที่เป็นอยู่

.

คิดถึง ๆ

กำลังอยู่ในช่วงอยากเขี๊ยนอยากเขียน
ที่อยู่ยังคงเดิมมั้ยคะ
อยากเขียนโปสการ์ดไปถึงค่ะ

สองสามวันก่อนไปขี่จักรยานที่สวนรถไฟมาค่ะ
หญิงสาวร่างใหญ่อย่างดิฉันขี่จักรยานไม่ค่อยเป็น
หรืออันที่จริงขี่เป็นแต่สะกดจิตตัวเองไว้ว่า
...ฉันขี่จักรยานไม่ได้หรอก ๆ ๆ ๆ ๆ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันพยายามขี่จักรยาน

จำได้ว่าครั้งแรกที่ไป ฉันตรงไปที่ร้านที่ใกล้ที่สุด
เจ้าของร้านดูถูกดูแคลนฉันมากตอนลองขี่ที่หน้าร้านว่า

"ท่าทางแบบนี้ ขี่ไม่ได้หรอก"

เดือดร้อนคนใกล้ตัวต้องเอาฉันซ้อนท้ายจักรยาน
ตอนนั้นเพิ่งคบกันใหม่ๆ
...ในใจฉันเอาแต่คิดว่าจะทำฉันล้มจักรยานมั้ยเนี่ย
ยิ่งกลัวก็ยิ่งเกร็ง คนขี่ยิ่งขี่จักรยานยาก

จนผ่านไปเป็นปีเห็นจะได้
ฉันไปสวนรถไฟอีกครั้ง ตั้งใจว่าคงแค่จะไปเดินๆแหล่ะ
ขี่จักรยานไม่ได้อย่างดิฉันจะทำอะไรได้อีกหล่ะ
มีเจ้าของร้านจักรยานร้านหนึ่ง ชวนไปดูจักรยาน
ป้าเค้าใจดีมาก ให้ลองขี่คันแบบนั้นแบบนี้ดูก่อน
ฉันเลือกคันเล็กจิ๋วนึงเพราะตกคงไม่เจ็บ ขาก็แตะถึง
ถ้าเลือกแบบมีล้อเสริมได้ ฉันก็เลือกไปแล้วนั่น
ลองขี่ดูอีกครั้งพร้อมป้าร้านจักรยานชื่อร้านเอ้มาให้กำลังใจ
เฮ้ย ขี่ได้นะเนี่ย แปลกใจสุดๆ
จ่ายเงินยี่สิบบาท เอาจักรยานจูงเดินลิ่วไปสวนรถไฟ
คนใกล้ตัวขี่อีกคันตามมาแทบไม่ทัน
แม้ว่าทดลองขี่ได้ แต่ก็ไม่มั่นใจที่จะขี่ข้ามถนนเล็กๆตรงหน้าสวนหรอก
ยิ่งพอเห็นพื้นขรุขระนี่ ฉันลงเดินจูงจักรยานเลย

ครั้งถัดมา ฉันเริ่มย่ามใจขี่จักรยานคันจิ๋วข้ามถนนเองได้
พื้นขรุขระก็เริ่มผ่านไปได้โดยไม่ต้องลงจูง
จนในที่สุดก็แย่งชิงจักรยานคันโตกว่าของคนข้างตัวมาลองขี่
ต้องอุทานว่า เฮ้ย ขี่ไม่ยากอย่างที่คิดสักนิด
หนำซ้ำยังเบากว่า ร่อนลมกว่า

ฉันว่าจักรยานมันไม่ใช่แค่จักรยาน
ไม่ใช่แค่ยานพาหนะที่พาเราเคลื่อนที่ไปไหนๆ
แต่ยังไงดีล่ะ มันให้อารมณ์อิสระ ได้คลอเคลียกับลมอย่างใกล้ชิด
เอิ๊กๆ เหมือนมันมีจิตวิญาณเป็นของตัวเอง

บางทีมันก็เหมือนชีวิตนะคุณ
จะว่าง่ายก็ง่าย
จะว่ายากก็ย้ากยาก

ชอบคำนี้...
'ด้วยรอยยิ้มของคนอื่น'

...
อาจไม่เกี่ยวกับเอนทรี่แต่แค่ประโยคเดียว
ทำให้คิดอะไรได้หลายๆอย่างเลย