ontheway

เม้นไม่ถูก
อ่านจบ คิดว่าตัวเองเข้าใจ

ถามว่าเราทิ้งอะไรไปบ้าง
รู้ว่ามีอะไรอยู่ในใจ เป็นคำตอบ
แต่มันไม่ออกเป็นคำพูดแฮะ
ไม่รู้จะทำยังไงดี
เอาดาวไปละกัน

โอกาสไง
เวลาและโอกาส
ทิ้งมันไปแม้ว่ามันจะอำนวย นะเออ...ในบางที

เรามีในเครื่อง ต้องดูแล้วล่ะ


แต่แบบจะเปิดๆ ก็คิดว่า เฮ้ย
ไม่ได้อยุ่ในอารมณ์อยากหลั่งน้ำตา
เลยเลื่อนออกไปทุกที

วันนี้แหละ เป็นไงเป็นกัน

^
^
เฮ้ย
ดูเลย
ความจริงมันเป็นหนังที่ดูแล้วไม่หดหู่นะ
ร้องด้วยหลายอารมณ์
แต่ชอบมาก ๆ จะซื้อเก็บละ

ชอบเคต แบลนเชตต์

ชอบแบรต พิทท์

ชอบเดวิด ฟินเชอร์

ชอบอารมณ์ของหนัง

แต่พอมารวมๆ กัน แล้วผมค่อนข้างเฉยๆ กับหนังแฮะ สงสัยใจแข็ง

^
^
มันคงไปสะกิดต่อมบางอย่างของเราเข้าพอดีมั้ง

เรื่องนี้มีอะไรให้คิดให้ประทับใจหลายตอนเลย

นึกถึงฟอเรส กัมป์ ตอนที่วิ่งๆอยู่แล้วรู้สึกว่าเหนื่อยแล้ว แล้วก็หยุดวิ่ง พี่ว่ามันอาจจะไม่ใช่การสูญเสียหรืออะไรก็ได้นะ มันก็แค่การวางลง ไม่ยึดติด และเข้าใจตัวเอง

แวะมาทักทายจ๊ะ

ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรเช่นกัน
กับหนังเรื่องนี้

สิ่งที่เปลี่ยนแปลง อาจเป็นร่างกาย
ความเด็ก ความแก่
แต่สิ่งที่แน่แท้ และมั่งคงได้เสมอ คือความรัก
ว่างั้นไหมคะ

ไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้
หนังที่คนส่วนใหญ่ว่าร้องไห้แน่ๆ ส่วนมากเราจะไม่ร้องแฮะ
ยิ่งถ้าดูหลายคนไม่ร้อง ไม่กล้าร้องมั้ง แต่เคยดูหนังคนเดียว
บางครั้งเรื่องมันธรรมดาๆ ก็ร้องได้ มันอินไปกันเรื่องหรือเพราะ
ดูอย่างตั้งใจ หรือมันกระทบใจกับเรื่องนั้นๆ พอดีไม่รู้

ความรัก เป็นเรื่องจริง
เราว่ามันเป็นจริง หากมันเกิดจากใจ ไม่มีเหตุผลด้วย
รักคือรักแบบนั้น ความจริงที่มีความรักเกิดขึ้น แต่จะจริงอย่างนั้น
ตลอดไปไหม ตอบยากเหมือนกัน เป็นความรู้สึกของแต่ละคนละมั้ง

^
^
คุณหมูดี
คิด ๆ อยู่เหมือนกัน
ว่ามันจริงไหม
และมันจะจริงได้ตลอดไป
ความรู้สึกที่เราคิดว่าใช่ในขณะหนึ่ง
พอผ่านไปมันจะยังเป็นความรู้สึกนั้นรึเปล่า
หรือเราจะค้นพบว่ามันไม่ใช่
อย่างเช่นเราคิดว่ารัก แต่พอผ่านไปกลับพบว่ามันแค่ความหลง

อ่านคอมเมนต์คุณหมูดีนึกถึงเพลงหนึ่ง
เป็นเพลงที่เข้ามาวนเวียน
น้อยก็หนึ่ง

แต่ความรักมีจริง เก็บความรักจริงใจของฉัน
ช่วยเก็บเอาไว้นาน ๆ

เราเคยรู้สึกกับฝนอย่างเดียวกับคุณเลย และเคยเขียนข้อความคล้ายๆกันเอาไว้ด้วย

มีหนังเรื่องนี้อยู่ในเครื่องแหมือนกันแต่ยังไม่ได้ดู