posted on 19 Apr 2009 22:55 by ohnaam in MyPoem
.
เป็นต้นฤดูร้อน
เมื่อฉันหันหลังให้ความรัก
ชมพูพันธ์ทิพย์ยังไม่ราต้น
อินทนิลผลิดอกสีม่วงแล้ว
ดอกเลาสีขาวบนถนนต่างจังหวัดเอนลู่ลม
...
เธออยู่ที่เดิม
ไม่มีฉันและไม่มีวันจะมี
แววตาว่างเปล่ายังคงว่างเปล่า
...
ฉันเลือกที่จะหยุดเท้าไม่ก้าวต่อ
เพลงเศร้าบทเก่าหวนมาไม่ให้ตั้งตัว
ฝ่ามือว่างเปล่ายังคงว่างเปล่า
แต่ฉันจะไม่เสียน้ำตามากอย่างเคย
...
เป็นต้นฤดูร้อน
เมื่อฉันหันหลังให้ความรัก
ไม่เหงาเหมือนฤดูหนาว
ไม่เศร้าเท่าฤดูฝน
ลมอ้าว
เสียงร้องระงมของจักจั่น
และไอแดด
ต้นฤดูร้อนนิ่งสงบกว่าเคย
เมื่อฉันตัดสินใจ
หันหลังให้ความรัก
.
edit @ 20 Apr 2009 10:58:55 by ระหว่างทาง
posted on 04 Apr 2009 23:31 by ohnaam in MyPoem
......................................................................................................
ขังตัวเองอยู่ในห้อง
โลกข้างนอกขาวโพลน
พายุฤดูร้อน
รุนแรง
ฟ้าร้องครืนครัน
ฝนกระหน่ำทุกทิศทาง
ไร้การควบคุม
หัวใจหวาดหวั่น
สั่นไหว
...
วันนี้ฝนตกหนักจริง ๆ หนักจนเรานึกกลัวขึ้นมาเป็นครั้งแรก ทั้งที่ปกติชอบให้ฝนตก ตกหนักขนาดที่จะออกไปเก็บเสื้อที่ตากไว้ตรงระเบียงยังแทบออกไปไม่ได้ เพราะลมพายุและเม็ดฝนสาดเข้าหาประตู ดันไว้ไม่ให้เราเปิด ฮือ... แถมฟ้ายังแรงอีก แต่สุดท้าย ได้กล่อนเปล่าแบบเรื่อยเฉื่อยมาหนึ่งบท
edit @ 4 Apr 2009 23:36:48 by ระหว่างทาง
posted on 31 Aug 2008 22:30 by ohnaam in MyPoem
หยดของความรู้สึก
หล่นลงพร้อมฝนหัวค่ำ
กระเจิงกระจาย
เมื่อลมพัดผ่านซอกหลืบของเมือง
ลมฝน
แม้กลางเมืองยังทิ้งกลิ่นหอม
หอมขื่นขื่นก็คือหอม
ลมหอบฝนเลยไกล
ทิ้งความรู้สึกไว้เป็นหยาดหยดตรงชายคา
หยดของความรู้สึกห้วงยามนี้
ฉ่ำหวาน
หรือขื่นขมกัน
...
15 สิงหา 51
หัวค่ำวันฝนตก ในร้านกาแฟบนถนนสีลม
บางครั้งความรู้สึกสุขเศร้าก็ผสมปนเป
